علامه سید محمد حسین طباطبائی صاحب تفسیر المیزان نقل كردند كه: استاد ما عارف برجسته «حاج میرزا علی آقا قاضی» می‏گفت:

در نجف اشرف در نزدیكی منزل ما، مادر یكی از دخترهای اَفَنْدی‏ها (سنی‏های دولت عثمانی) فوت كرد.

این دختر در مرگ مادر، بسیار ضجه و گریه می‏كرد و جداً ناراحت بود، و با تشییع كنندگان تا كنار قبر مادر آمد و آنقدر گریه و ناله كرد كه همه حاضران به گریه افتادند.

هنگامی كه جنازه مادر را در میان قبر گذاشتند، دختر فریاد می‏زد: من از مادرم جدا نمی‏شوم هر چه خواستند او را آرام كنند، مفید واقع نشد؛ دیدند اگر بخواهند با اجبار دختر را از مادر جدا كنند، ممكن است جانش به خطر بیفتد. سرانجام بنا شد دختر را در قبر مادرش بخوابانند، و دختر هم پهلوی بدن مادر در قبر بماند، ولی روی قبر را از خاك انباشته نكنند، و فقط روی قبر را با تخته‏ای بپوشانند و دریچه‏ای هم بگذارند تا دختر نمیرد و هر وقت خواست از آن دریچه بیرون آید.

دختر در شب اول قبر، كنار مادر خوابید، فردا آمدند و سرپوش را برداشتند تا ببینند بر سر دختر چه آمده است، دیدند تمام موهای سرش سفیده شده است.

پرسیدند چرا این طور شده‏ای؟

در پاسخ گفت: شب كنار جنازه مادرم در قبر خوابیدم، ناگاه دیدم دو نفر از فرشتگان آمدند و در دو طرف ایستادند و شخص محترمی هم آمد و در وسط ایستاد، آن دو فرشته مشغول سؤال از عقائد مادرم شدند و او جواب می‏داد، سؤال از توحید نمودند، جواب درست داد، سؤال از نبوت نمودند، جواب درست داد كه پیامبر من محمد بن عبدالله(صلی الله علیه و آله و سلم)است.

تا این كه پرسیدند: امام تو كیست؟

آن مرد محترم كه در وسط ایستاده بود گفت: «لَسْتُ لَها بِاِمامِ؛ من امام او نیستم»

در این هنگام آن دو فرشته چنان گرز بر سر مادرم زدند كه آتش آن به سوی آسمان زبانه می‏كشید.

من بر اثر وحشت و ترس زیاد به این وضع كه می‏بینید كه همه موهای سرم سفید شده در آمدم.

مرحوم قاضی می‏فرمود: چون تمام طایفه آن دختر، در مذهب اهل تسنن بودند، تحت تأثیر این واقعه قرار گرفته و شیعه شدند (زیرا این واقعه با مذهب تشیع، تطبیق می‏كرد و آن شخصی كه همراه با فرشتگان بوده و گفته بود من امام آن زن نیستم، حضرت علی (علیه السلام) بوده‏اند) و خود آن دختر، جلوتر از آنها به مذهب تشیع، اعتقاد پیدا كرد.

منبع: 
علامه سید محمد حسین حسینی تهرانی، معادشناسی، ج ۳، ص ۱۱۰.

أدعو و دمعُ العين ِ لِلکونِ صَدَی آه ٍ واويلاه

صدایت می زنم و اشک چشمم به سمت جهان پژواک می شود

يا بنتَ من يَجري بکفَّيهِ النَّدَی آه ٍواويلاه

ای دختر پیامبری که بارش باران به اشاره دستهای اوست

سالَت دماء ُالشّيعةِ مِن قلبِ بحرينِ الحزينِ

اینک این خون شیعه است که از قلب اندوهگین بحرین جاری می شود

و هذه أَبنائُکِ تدعُوکِ يا أُمَّ الحسين

اینها فرزندان تواند ای مادر حسین که تو را می خوانند

زهراءُ دَومًا قَلبي يُنادي

دل من همیشه تو را می خواند یا زهرا !

يا بَضعةً مِن خيرِ العبادِ

ای پاره تن بهترین بندگان

ذِکراکِ رمزٌ لِلاتّحادِ

یاد تو رمز اتحاد ماست

فاطمة، يا بَضعةَ المصطفی         فاطمة، تبکي لکِ عينُ الوَفی

فاطمه، ای پاره تن مصطفی         فاطمه، دیدگان وفا در عزای تو می گریند

سلامُ اللهِ علی جميعِ المُجاهدينَ في سبيلِ الحقِّ، السَّلامُ علی الرِّجالِ و النِّساءِ و الأطفال، المظلومینَ في بحرين، السَّلام علی الأُمّةِ الإسلاميةِ الواعيةِ، لاسيّما إخوتَنا في تونُسَ و مصرَ و ليبيا و اليمن، تحيةً طيبةً مِن الطُّلّابِ الإيرانيّينَ، أبناءِ الثورةِ الإسلاميةِ في إيران

سلام خدا بر همه مجاهدان راه حق، سلام بر مردان و زنان و کودکان مظلوم بحرین، سلام بر امت بیدار شده اسلامی، به ویژه برادرانمان در تونس و مصر و لیبی و یمن، سلامی گرم از طرف دانشجویان ایرانی، فرزندان انقلاب اسلامی ایران

غفلت از یار، گرفتار شدن هم دارد

ازشما دور شدن، زار شدن هم دارد

هر که از چشم بیفتاد، محلش ندهند

عبد آلوده شده ، خوار شدن هم دارد

عیب از ماست ، که هر صبح نمی بینیمت

چشم بیمار شده ، تار شدن هم دارد

همه با درد ، به دنبال طبیبی هستیم

دوری از کوی تو، بیمار شدن هم دارد

ای طبیب همه ، انگار دلت با ما نیست

بد شدن ، حس دل آزار شدن هم دارد

آن قدر حرف در این سینه ما جمع شده

این همه عقده ، تل انبار شدن هم دارد

از کریمان ، فقرا جود و کرم میخواهند

لطف بسیار، طلبکار شدن هم دارد

نکند منتظر مردن مایی آقا

این بدی ، مانع دیدار شدن هم دارد

ما اسیریم ، اسیر غم دنیا هستیم

غفلت از یار گرفتار شدن هم دارد